Studio reportażu Polskiego Radia

"Mistrz" - reportaż Joanny Bogusławskiej

Reportaż odsłania portret człowieka, który całe życie nosi w dłoniach historię. Własną i muzyki, którą tworzy. Krzysztof Jakowicz, urodzony we wrześniu 1939 roku, przeszedł drogę od chłopca z Palmir do jednego z najbardziej cenionych skrzypków Europy. Uczyli go mistrzowie, inspirowali giganci, a Lutosławski obdarzył go zaufaniem, jakiego nie daje się wielu. Dziś, mimo 85 lat, wciąż wychodzi na scenę. Gdy Krzysztof Jakowicz wchodzi na scenę zostaje tylko dźwięk. Lekko przygarbiony dziś osiemdziesięciolatek z charakterystycznym, skupionym spojrzeniem podnosi skrzypce. Te same, które towarzyszą mu od ponad siedmiu dekad. W tym czasie świat nagle cichnie, zostaje tylko dźwięk. Krzysztof Jakowicz urodził się 30 września 1939 roku w Palmirach, w cieniu nadchodzącej wojny. Muzyka stała się dla niego nie ucieczką, lecz naturalnym językiem. Po Liceum Muzycznym we Wrocławiu trafił do Warszawy, do klasy Tadeusza Wrońskiego na ówczesnej Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej. Później był Bloomington w Indianie u Józefa Gingolda i wreszcie mistrzowskie szlify u Nathaniela Milsteina i Henryka Szerynga. Każde z tych spotkań zostawiło ślad, w technice i sposobie myślenia o dźwięku. W latach 60. i 70. był jednym z tych młodych polskich skrzypków, na których patrzyła cała Europa. Koncertował w Berlinie, Edynburgu i Londynie. Grał na festiwalach w Starym Krakowie i Warszawskiej Jesieni. Witold Lutosławski powierzył Jakowiczowi polskie prawykonania wszystkich swoich utworów skrzypcowych. Tak zaczęła się ich przyjaźń. W 2024 roku, w wieku 85 lat, wciąż koncertuje. Już nie po 150 koncertów rocznie jak dawniej, ale po 30-40. "Dzięki temu mogę lepiej się przygotować i grać lepiej od siebie samego z wczoraj. To moje credo" - opowiada z błyskiem w oku.

"Na drugim piętrze" - reportaż Katarzyny Michalak z Polskiego Radia Lublin

Dom Pomocy Społecznej to miejsce, w którym jednym z najbardziej dotkliwych problemów jest samotność wśród ludzi. Wielu mieszkańców tych instytucji nie ma już bliskich. Wielu nie może uczestniczyć w życiu społecznym z powodu unieruchomienia. W DPS im. Matki Teresy z Kalkuty w Lublinie lekiem na samotność jest radio. Mieszkańcy mogą przesyłać sobie dobre słowa za sprawą Koncertu Życzeń, który rozbrzmiewa przez tamtejszy radiowęzeł. Grupa miłośników reportażu radiowego gromadzi się raz w tygodniu na wspólnym odsłuchu i dyskusji. Pomysł wspólnego słuchania reportaży przyniósł do Domu przy ul. Głowackiego Artur Giordano, kompozytor i wybitny realizator dźwięku. Artysta przyjaźni się z jednym z mieszkańców domu, a przyjaźń ta narodziła się przed laty dzięki Radiu Lublin.

"Kobiety-trzmiele" - reportaż Antoniego Rokickiego

4 maja to dzień strażaka. Reportaż Antoniego Rokickiego opowiada o kobietach w straży pożarnej.
Ich głos jest mniej słyszalny. Żeby wstąpić w szeregi straży, musiały być silne i zdeterminowane, by nie zrezygnować ze swoich marzeń. W końcu do tej pracy nikt nie trafia przypadkiem. To historie kobiet, które rzuciły rękawice mężczyznom i wstąpiły do PSP lub OSP. Jaką drogę pokonały? Które zawodowe zakręty były dla nich najtrudniejsze? W reportażu historia st. kpt. Agnieszki Wojciechowskiej z JRG-3 w Krakowie, autorki książki "Pali się! Ryzyko, ogień, adrenalina. O byciu strażaczką bez lania wody", a także Gabrieli Kaczyńskiej, dziennikarki Radia Katowice oraz druhny OSP Ciągowice.
Reportaż "Kobiety-trzmiele" jest pierwszym odcinkiem z serii reportaży Antoniego Rokickiego o kulisach pracy strażaków. Cykl "Spokojnie. Pali się!" dostępny jest na stronie podcastowej polskieradio.pl

Na audycję "Noc z reportażem" w imieniu Jakuba Tarki zapraszamy we wtorek (5 majak 2026) o godz. 0.05 na antenę Programu 1.

***
SRPR